Anne olmak için pek çok sebep var!

Slingomom, Hülya ve diğer annelerin yazdıklarına ek olarak..


ANNE OLMAK için sebepler...

• Kendinizi 'He-man' gibi hissediyorsunuz ki bu harika bir duygu...

• Depresyona girme riskiniz çok çok az...

• Hemen her güne mutlu bir şekilde başlamak kaçınılmaz. -O'nun sabahki mutluluğu var ya...anlatılmaz yaşanır!

• Kendi annenizle bambaşka bir ilişkiye sahip oluyorsunuz. -Bazı bebek bakımı metodları dışında genelde ilişki iyiye gidiyor.-

• Anne olmanın ilk adımı olan 'hamilelik' mükemmel bir duygu. -Tekrar..anlatılmaz yaşanır!-

• Gerektiğinde 'Başım ağrıyor' dan başka bir nedeniniz oluyor!

• Son model bir 'oyuncağınız' oluyor!

Bir sonraki yazım BABAMIZIN nedenleri!!!

Bebeğimin ilk ayı

Emzir

Gazını çıkar

Uyut

Altını temizle

döngüsüyle geçen koca bir ay...

'İlk günler çok çabuk unutulur' denir ya, inanmazdım..ama unutulurmuş gerçekten. Elimde bolca çekilmiş fotoğraflar ve videolar olmasa pek bir şey hatırlayamazmışım. Bu foto ve videolar hep güzellikleri, mutlulukları hatırlatıyor. Maalesef hafızam genellikle kötü kısımlara daha çok yer ayırıyor. 'İnsanın, özellikle de kadının doğası böyle' diyor eşim. Sanırım bu yüzden insanlar, anne adaylarına önce hep çekilecek sıkıntılardan bahsediyor, yaşanacak güzellikler yerine..Benim de bu sıkıntılardan ilk aya ait aklımda kalanlar:

• çektiğim uykusuzluk, 
• bebeğimi emzirirken çektiğim 'sıcak basmaları' -Antalya'da Temmuz ayı sıcağı ve vücudun süt üretmek için açığa çıkardığı ısının birleşmesi çekilmez olabiliyor-, 
• kendimi çok çaresiz hissettiğim bebeğimin sancı içinde kıvrandığı, avaz avaz ağladığı anlar,
• Omuzumda mışıl mışıl uyuyan bebeğimin, yatağına koyar koymaz uyanarak avaz avaz ağladığı anlar,
• Ardarda üç-dört kez bez değiştirmek zorunda kaldığım anlar,
• Eşimin bebeği kıskanma hali, -bu konuyla ilgili ayrı bir yazı yazacağım-
• Evde yaşanan kaos hali...

Hatırladığım en güzel ve kocaman kısım, çekilen bütün bu sıkıntıların bebeğinizi uyurken izlerken anında unutulması, adeta 'resetlenmesi'.

Hoşgeldin bebek

Bebeğim daha bir kaç günlükken çektiğim fotoğraflarını biraz kırpıp, kesip biçtikten sonra ufak bir düzenlemeyle bir e-kartpostal hazırladım. Bu kartı sevdiklerime, arkadaşlarıma, telefonla ulaşamayacağım dostlarıma e-postayla gönderdim. Herkesin çok hoşuna gitti. Bebeği hemen görme şansı olmayanlar, en azından bebeğin fotoğraflarını görmüş oldu. 
Benim içinse, emzirme aralarında kendimi iyi hissettiren bir uğraş oldu.
İngiltere'de ve belki başka ülkelerde de çok yaygın olan bu uygulama belki bir gün Türkiye'de de yaygınlaşır kim bilir..

Merhaba

Hiç hazır değildim..asla olacağımı da sanmam...hazırım ya da değilim ama işte burdayım...anneyim....ve de çok ama çok mutluyum.
Bu blogda, sizlerle hamilelik sürecinden şimdiye kadar yaşadığım iyi-kötü deneyimlerimi, duygularımı, düşüncelerimi paylaşmaktır niyetim.
Şimdilik sevgiyle kalın...